اینکه همه تو این وضعیت یهو یاد کتاب کوری افتادن من رو بیشتر از هر همیشه خوشحالم میکنه که هیچوقت کتابخوان نبودهام. چون مجدداً مهر تاییدی بر پوچ بودن جریان روانی-تنشی فضای مجازی هست. تو این شرایط بش

هیجانتون رو کنترل کنید و با مطالعه منابع «معتبر» سطح آگاهیتون رو افزایش بدین. اینطوری نه فقط در مقابل کروناویروسها، بلکه مهمتر از اون در مقابل جهالتهای ناخواسته درونی و بیرونی هم امن میمونید. و

"اگر آدمها بهجای خیره شدن به چشم یکدیگر به نافهای همدیگر نگاه میکردند، همیشه راه بهتری برای حل اختلافهای خود مییافتند. زیرا بر خلاف چشمها، اثری از عشق یا نفرت در ناف آدمها یافت نمیشود. ناف آدم دکمهای است که آسوده روی شکم جای گرفته و فیلسوفانه لبخند میزند."

"Isn't there someone kind enough to come strangle me in my sleep?"

— Ryunosuke Akutagawa

بویِ جویِ مولیان که نه، با من از بوی مویِ جولیان بگو!

تو این چندروزه صحنههایی رو دیدم که پر از علامت سوال و البته همراه با تعجب بود برام، بخصوص که به اواخر دوره کمون کرونا و پیکِ ظهور علائمش نزدیک میشیم. فکر میکنم نیازی به اظهار جسارت از طرف بنده نباشه

از این حال پر از کنتراست، پر از وحشت و امید همزمان، پر از تیرگی و امید تخیلی به روشنایی بعدش، بهار بعد از زمستون، چجوری میشه رها شد؟ تاریکی، این روزها، عین خفاش نحسیه که اگه بالهاش رو قطع کنی باز به مسیر پر از کثافتش ادامه میده.

پینوشت:

یک/ آدما چرا بعد یه مدتی وقیح میشن؟

دو/ وسواس خودم کم بود این کرونا کوفتی هم قوز بالا قوز شد.

ساده میگم، هر دارویی که حتی حکم معجزه رو واسه یه بیماری و بیمار خاصی، داره، برای باقی بیماران و بیماریها دارای ملاحظاتیه و ممکنه حتی مرگبار هم باشه. گاهی سکوت محبتآمیزترین پاسخ در قبال نافهمیهاست.

دستکش لاتکس با قیمت خداتومن تهیه کردن یه آرامش خاطر نسبی دارن که استپ اولیه پیشگیری رو لحاظ کردن، سر صبحی به هوای نون تازه و داغ راهی نونوایی میشن، چه کارت تقدیم کنن و چه اسکناس، تا اینجاش اوکیه، اما

متعلق به جهان مژهها که باشی ، با اتاق خوابت هم غریبه میشوی ...

هر روز یه تصمیم جدید و حاملهکننده از سمت مدبران بیتدبیر مملکت، که ثابت کردن فقط آرامش و رفاه مردم عادی رو نشونه گرفتن!

فاتحه بورس خونده شد با خبری که امروز اومد. از این پس نوسان قیمتها هر روز اندازه یک قاشق چایخوری.

حالت بسیار شگفتانگیزی only in Iran میتونه رخ بده،

اونم اینکه شما بواسطهی مزمزه کردن دسترنج بقیه احساس شاخ بودن بهتون دست بده!

که بزرگان نیز مرحمت فرمودهاند که: «مغرور بودن ناشایست نیست، اینکه احساس کنید فقط شما میتوانید مغرور باشید، مشمئز کننده است.»

غرور از زیباترین صفاتیه که میشه بهش آراسته شد، اما در ازای چیزی که هزینهش از جسم و جان پرداخت شده!

اون فکر میکنه با گفتن "دنیا رو رنگی ببین"، داره کلاسهای مثبتنگری فکریشو به رخت میکشه؛

اما چیزی که در حقیقتِ درونیت رخ میده، یه اموجی پر از رنگ سبز لجنیه که داد میزنه: خفه شو زر نزن.

نیست نشان زندگی تا نرسد نشان تو...

پینوشت: لطفاً وقتی عاشقانههای مولانا رو با دلبر گرامیتان تسهیم میکنین، یه فقره "البته دور از جونت عشقم" نیز درج کنین اون تهش. شادکام باشید!

حال و احوالات خودتون و زندگیتون انقدر خوبه که هر نوع فعالیت آدمو میذارین پای لذت بردن از زندگی و حال خوب! یک ردیف چهل و چندثانیه با غمگینترین گام و آکوردها نواختم و طبق معمول تو اینستا منتشترش کردم./

خلاصهاش اینه وقتی میگن "از کسی انتظاری نداشته باش"

یعنی: دیگه از ما انتظارِ کمترین حدِ مورد نیاز برای "احترام و آداب معاشرت" رو هم نداشته باش.

تمام.

اگر ویترین انسانیت و تمدن برایتان جذاب است، حتما یک سر به این لینک بزنید و کامنتها را مطالعه کنید. به تنهایی یک قاب فاخر از مردمان یک سرزمین مشاهده میکنید که اتفاقاً وزنهی سنگین جبههی روشنفکری و در اصطلاح مطالبهگری آن مملکت نیز هست!

گاهی تنها چیزی که میخوای یه ارتباط واقعیه فقط. بدون اینکه کمترین تماس درست و نادرستی هم در کار باشه. یک چیزی مثل شکوفه دادن ترنج نگاهش لای چروک یخ بستهی لبهات!

حسی که قرار بود آرامش خاطرتو تامین کنه، از پا درت بیاره

احتمالا این جمله براتون از هر نقل قولی آشنا تره. "اگه صد بار شکست خوردی، بار صد و یکم ممکنه پیروز شی". و ظاهراً از اون دست جملات بسیار تاثیرگذار و انگیزشی هم محسوب میشه. بخاطر تمام جوانب پنهانی که تو